TË ARRISH TË FALËSH

0

Të arrish të falësh

Të falësh do të thotë të mos kthesh me të njëjtën monedhë veprimet e gabuara që bëhen në adresën tonë. Edhe në rastet kur këto veprime kryhen me qëllim kundra nesh, duhet t’i lëmë kohë vepruesve që të kuptojnë se janë duke bërë gabim. Ta kthesh të keqen me të njëjtën monedhë mund të bëj që të zmadhohet edhe më shumë konflikti. Ndërkohë në rast se reagojmë me durim ndaj një veprimi të gabuar teksa pala tjetër pret që të reagojmë ashpër, mund të bëj që pala që ka vepruar padrejtësisht të kuptoj gabimin që ka bërë dhe të pendohen rreth saj.
Nuk ka dyshim se në rast se ruajmë qetësinë ndaj veprimit të gabuar që kryhet ndaj nesh dhe vazhdojmë të ruajmë marrëdhënie të sinqerta me personin që ka gabuar, nuk ka dyshim se shumë shpejt ai do të pendohet për atë që ka bërë. Në mënyrë që ta ruajmë me të vërtetë sinqeritetin tonë nuk duhet të harrojmë se mund të kemi qenë ne shkaku që ai të reagonte në atë mënyrë të gabuar. Mund të mos i kemi konceptuar drejt ndjenjat dhe mendimet e tija dhe t’i kemi folur me fjalë që mund ta kenë nxehur. Në përgjithësi asnjë njeri normal nuk dëshiron të bëhet i keq me të tjerët. Megjithatë ne nuk duhet të mërzitemi për shkak të gabimeve dhe gjynaheve të tija. Ne duhet të kërkojmë falje për të nga Allahu që është Falës i Madh.
Ai që fal të tjerët ka për t’u falur nga Zoti. Ai që na fal nuk bëhet armiku ynë. Kështu duke falur të tjerët ne shpëtojmë nga të bërët armiq. Ose fitojmë një mik të ri, ose e ruajmë miqësinë e mëparshme. Të bësh miq në vend të armiqëve dhe të ruajmë miqësitë e vjetra ka shumë përfitime. Në rast se nuk tregohemi të mirkuptueshëm, mund të bëjmë armiq. Të falësh është një shprehi e bukur. Të gjithë shprehitë e bukura e parandalojnë të keqen që mund të vijë nga një shprehi e keqe duke krijuar një kundërbalancë ndaj tij. Zhvillimi i një shprehije të bukur, e rrit edhe më shumë aftësinë tonë për zhvillimin e shprehive të tjera të mira. Ne duhet të kemi një personalitet që di të fal. Prandaj ne duhet të zhvillojmë personalitetin tonë duke edukuar egon tonë. Të gjithë njerëzit e kanë potencialisht shprehinë e faljes së gabimeve të të tjerëve, por ajo nuk del në pah vetvetiu. Ekzistojnë rrugë dhe mënyra që të nxjerrim në pah këtë shprehi.
Para së gjithash duhet që të heqim dorë nga sjelljet e gabuara që veprojmë në mënyrë që të kërkojmë nga të tjerët që të na falin për veprimet e gabuara që kryejmë ndaj tyre. Prandaj duhet të shmangim të gjithë sjelljet e pakontrolluara. Nuk duhet të veprojmë pa e ditur më parë se çfarë rezultati kanë për të shkaktuar sjelljet tona. Në qoftë se kemi kryer ndonjë veprim të gabuar, me dashje ose pa dashje, si rezultat i të cilit kemi thyer zemrat e njerëzve të tjerë apo i kemi bërë padrejtësi atyre, duhet të dimë që të kërkojmë falje prej tyre. Nëse u kemi hyrë në hak, duhet t’ia kthejmë mbrapsht atë. Në qoftë se nuk kemi mundësi që t’ua kompensojmë të keqen që u kemi shkaktuar, duhet të kërkojmë prej tyre hallallëk. Atyre që na e bëjnë hallall të keqen që u kemi shkaktuar, duhet t’u jemi shumë mirënjohës, ndërsa prej atyre që nuk gjejnë forcë që të na e bëjnë hallall, duhet t’u kërkojmë që të na japin kohë, në mënyrë që me të parën herë që të mundemi t’u kompensojmë dëmin që u kemi shkaktuar. Në qoftë se nuk arrijmë t’i gjejmë personat që u kemi bërë padrejtësi ose ata kanë vdekur, atëherë duhet të bëjmë punë të hajrit në emrin e tyre.
Gjynahqari duhet të kërkojë mjete që të falet nga të tjerët jo vetëm me fjalë, por edhe me veprime. Ashtu sic është “dhënia hua Allahut” që përmendet në Kuran që nënkupton plotësimin e nevojave të njerëzve nevojtarë në mënyrë që të fitojmë pëlqimin e Allahut. Prindërit mund të kërkojnë nga Zoti që t’ua falë fëmijët e tyre. Besimtari duhet të bëjë istigfar jo vetëm për prindërit e tij, por për të gjithë besimtarët. Nga Zoti mund të kërkohet falje edhe si një person i vetëm, edhe në grup si një bashkësi. Zhvillimi i ndjenjës së faljes së gabimeve së të tjerëve arrihet duke e trajtuar njeriun gjynahqar si një person që ka mbetur pas në kapërcimin e shkallëve që të shpien drejt perfeksionimit shpirtëror dhe takimit me Allahun, pasi ka përdorur keq lirinë e tij humane të zgjedhjes në vend që ta trajtojmë atë si një gabimtar të pandreqshëm.
Nëse dëshirojmë që të na falin gabimet që kemi bërë së pari duhet ta pranojmë se kemi gabuar dhe të pendohemi sinqerisht për atë që kemi vepruar. Duhet të jemi të vendosur se nuk do ta kryejmë më asnjëherë atë gabim. Vetëm nëse e bëjmë këtë gjë meritojmë të falemi nga Zoti. Rruga më e mirë që mos ta përsërisim më gabimin e bërë më parë është të kryejmë ato veprime që janë e kundërta e veprimit të gabuar që kemi kryer. Këto veprime duhen kthyer në natyrën tonë. Në mënyrë që mos të bëjmë gabime të tjera, duhet që t’i drejtohemi Zotit. Jeta, synimet dhe qëllimet tona duhet të jenë mbi të vërtetat absolute. Ky duhet të jetë parimi ynë i përgjithshëm dhe i pandryshueshëm. Vetëm nëse e mbërrijmë këtë fazë atëherë konsiderohemi se jemi penduar sinqerisht.
Besimtari mund të fal çdo njeri dhe çdo faj që është kryer ndaj tij, madje duhet t’i fal ato. Ai duhet që mos t’ia fal aspak vetes së tij gabimet që bën dhe cytjet që i ka bërë egoja e tij. Prandaj besimtari duhet që t’ia bëj vetes llogarinë. Ai duhet të kontrollojë në mënyrë të vazhdueshme veten e tij se në çfarë gjendje është dhe se sa afër apo larg është ai me Zotin me mendimet dhe ndjenjat e tij. Edhe falja e ka edukatën e saj, sipas së cilës duhet të veprojmë. Edhe ngatërrestarët mund të falin, por falja e tyre nuk ka shenjë mëshire. Ata e shtypin nën peshën e faljes personin që e falin. Gabimtari mund të shpëtojë nga pesha e dënimit të fajit, por këtë herë ai do të shtypet nga forma me të cilën falet. Njerëzit e devotshëm nuk e lëndojnë me fjalë apo gjeste personin që kanë vendosur ta falin. Madje as i thonë me fjalë se e kanë falur. Ai sillet me gabimtarin a thua se ky nuk ka bërë asgjë të keqe për t’u falur. Në këtë mënyrë ai ia mbulon edhe gabimet e kaluara.
Besimtarët në mënyrë të vecantë duhet të distancohen nga veprimet e gabuara që bëhen në mënyrë publike nëse dëshirojnë që të fitojnë faljen e Zotit, sepse të gjithë besimtarët e ymetit do të falen me përjashtim të atyre që kryejnë haptazi gjynahe. Në qoftë se gjynahun që kryejmë nuk e din kush tjetër përvec Allahut, dëmi i saj kufizohet vetëm me veten tonë. Në rast se edhe të tjerët janë dëshmitarë të gabimeve tona, dëmi i gjynaheve nuk kufizohet vetëm me ne. Veprimi i një gjynahu në mënyrë publike bën që ai veprim të përhapet në mesin e njerëzve dhe të nis të konsiderohet si diçka normale duke ulur kështu reagimin e njerëzve ndaj atij veprimi. Kështu ne jemi bërë shkak që të përhapet kryerja e një veprimi të keq në mesin e njerëzve.
Njeriu që ka bërë tevbe dhe është falur duhet që mos të bëhet mik me njerëzit e këqinj në mënyrë që ta ruaj këtë gjendje, pasi janë miqtë që shoqërohemi ata të cilët e largojnë njeriun nga qëllimi i tij i mirë dhe e bëjnë që të lindin tek ai mëdyshje në lidhje me vendimin e saktë që mund të ketë marrë. Në rast se e shndërrojmë aftësinë tonë së faljes së të tjerëve në shprehinë tonë atëherë marrim hise nga atributi Gafur i Allahut. Kështu ne e zhvillojmë potencialin që kemi brenda nesh me anë të atributit Gafur të Zotit duke e manifestuar edhe në jetën tonë të përditshme. Kështu ne veprojmë me një shprehi që është pasqyrim i njërit prej atributeve të Allahut.
Allahu na i fal me qindra herë gjynahet tona për shkak të atributit të Tij, Gafur. Mëshira dhe falja e Zotit nuk kanë kufi. Prandaj besimtari nuk duhet ta ndërpresë asnjëherë shpresën e tij nga falja e Zotit. Vetëm të humburit e presin shpresën nga mëshira e Zotit. Shpresa e madhe tek mëshira e Zotit nuk duhet të na shtyjë neve drejt papërgjegjshmërisë. Besimtari duhet të qëndrojë mes shpresës dhe frikës. Me frikë nënkuptojmë rrëqethjen që të shkakton madhështia e Zotit. Frika e besimtarit nënkupton gjendjen e gatishmërisë që të shkakton frika e humbjes së dashurisë së Zotit. Frika e besimtarit buron nga dituria e tij. Prandaj ata që ia kanë më shumë frikën Allahut, janë dijetarët.
Allahu që është Gafur i fal vetëm besimtarët e devotshëm. Ai nuk i fal mohuesit për sa kohë që ata nuk heqin dorë nga mohimi i tyre. Allahu që është Gafur nuk i fal ata për sa kohë që i bëjnë shirk Allahut. Mushriku ka afat që të falet deri në frymën e fundit, sepse deri në atë moment ai e ka mundësinë që të heq dorë nga shirku. Ai që vdes si mushrik, nuk do të falet. Mundësia e personit të ditur që të shpëtojë nga shirku është më e madhe se e atij që është injorant. Prandaj njeriu duhet që të shtojë sa më shumë nivelin e tij të diturisë. Ai duhet ta ruaj dhe ta forcojë besimin e tij duke bërë vepra të mira dhe duke i dhënë formë jetës së tij në varësi të diturisë që ai ka. Për sa kohë që veprojmë në këtë mënyrë aq më shumë i pakësojmë gabimet tona. Edhe kur gabojmë, dimë se duhet që të pendohemi dhe e stolisim veten tonë me tevbe dhe istigfar. Megjithëkëtë magfireti i vërtetë arrihet me anë të dhuntisë hyjnore, jo vetëm me pendimin e robit.
Fitimi i dhuntisë hyjnore arrihet me lutje drejtuar Allahut.
Allau im! Unë jam treguar shumë i padrejtë me veten time! Unë kërkoj strehë tek Ti nga e keqja e veprimeve të mia! Unë po heq dorë nga gjynahet e mia! Vetëm Ti mund të m’i falësh gjynahet e mia! Më fal me faljen Tënde! Më mëshiro! Vetëm Ti je Mëshiruesi, Mëshirëmadhi!